صفحه اصلی
فصل:
فونت: اندازه:
فصل سه
تور در میان شب و خیابان‌های پرآشوب دربار شاهی می‌دوید. از این همه آشوب اطرافش شگفت‌زده شده بود. خیابان‌ها از همیشه شلوغ‌تر بودند و گروه‌هایی از مردم سراسیمه به اطراف حرکت می‌کردند. خیلی از آنها با مشعل‌هایشان شب را روشن کرده بودند و سایه‌های تیزی روی صورت‌ها می‌انداخت. زنگ‌های قصر بلا انقطاع صدا می‌کردند. زنگی کوتاه هر دقیقه بگوش می‌رسید. تور معنای آن را می‌دانست:مرگ. زنگ‌های مرگ. و تنها کسی که به خاطر او زنگ‌ها به این گونه امشب به صدا در می‌آمدند یک نفر بود: پادشاه.
قلب تور به شدت می‌تپید و فکر می‌کرد. خنجری که در رویا‌هایش دیده بود لحظه‌ای از پیش چشمش کنار نمی‌رفت. آیا رویایش به واقعیت پیوسته بود؟
باید از این مساله مطمئن می‌شد. دستش را دراز کرد و یکی از رهگذران را گرفت. او پسرکی بود که در جهت دیگری می‌دوید.
تور پرسید: «کجا میری؟ این همه سر و صدا برای چیه؟»
پسرک عصبانی فریاد زد: «نشنیدی؟ پادشاه ما در حال مرگه. بهش خنجر زدن. بیرون دروازه پادشاه مردم جمع شدن تا خبر بگیرن. اگه درست باشه برای همه ما بد میشه. می‌تونی تصورش رو بکنی؟ سرزمینی که شاه نداشته باشه؟»
با گفتن این حرف‌ها پسرک دست تور را کنار زد و به داخل سیاهی شب دوید.
تور آنجا ایستاد. قلبش به شدت می‌تپید و نمی‌خواست که واقعیت را باور کند. او به سختی می‌توانست باور کند. رویاهایش، پیشگویی‌هایش همه چیزی بیش از رویا بودند. او آینده را دیده بود. و وحشت‌زده‌اش می‌کرد. قدرت‌هایش عمیقتر از آنی بودند که اطلاع داشت و به نظر می‌رسید هر روز قویتر می‌شدند. در نهایت چه می‌شد؟
تور آنجا ایستاد و سعی کرد که قدم بعدی خود را تعیین کند. او باید فرار می‌کرد اما حالا نمی‌دانست که کجا باید برود. مطمئنا لحظه‌ای بعد نگهبانان سلطنتی و احتمالا تمام دربار پادشاه به دنبالش می‌گشتند. این حقیقت که تور فرار کرده بود او را بیشتر از قبل گناهکار نشان می‌داد. اما خنجر خوردن پادشاه زمانی که او در زندان بود باعث نمی‌شد که بیگناهیش ثابت شود؟ یا این که باعث می‌شد او بخشی از توطئه به نظر برسد؟
تور نمی‌توانست ریسک کند. مشخصا پادشاهی نمی‌خواست که افکار منطقی را بشنود- به نظر می‌رسید هر که اطرافش بود برای خونریزی بیرون آمده است. و او احتمالا همان قربانی مورد نظر بود. او نیاز داشت جایی پناه بگیرد. جایی که تا عبور طوفان و اثبات بیگناهیش پناه بگیرد. امنترین جایی که می‌شناخت دورتر از اینجا بود. او باید در دهکده خودش پناه می‌گرفت- یا شاید حتی دورتر، دورترین جای ممکن.
اما تور نمی‌خواست امن‌ترین مسیر را انتخاب کند. این شیوه او نبود. او می‌خواست که اینجا بماند و بیگناهیش را ثابت کند. او می‌خواست موقعیت خود را در هنگش حفظ کند. او ترسو نبود و فرار نمی‌کرد. بیشتر از همه می‌خواست که پیش از مرگ مک‌گیل را ببیند. او نیاز داشت که او را ببیند. او بیش از حد احساس گناه می‌کرد. او نتوانسته بود جلوی قاتل را بگیرد. چرا باید مرگ پادشاه را می‌دید در حالی که نمی‌توانست جلوی آن را بگیرد؟ و چرا دیده بود که او را مسموم کرده‌اند در حالی که با خنجر زخمی شد؟
همانطور که تور آنجا ایستاده بود و فکر می‌کرد ناگهان فکری به ذهنش رسید: ریس. ریس کسی بود که می‌توانست به او اعتماد کند و به مقامات تحویلش ندهد. شاید حتی جای امنی پناهش بدهد. او احساس می‌کرد ریس باورش خواهد کرد. او می‌دانست که عشق تور برای پدرش واقعی است و اگر کسی قادر بود بیگناهی تور را ثابت کند فقط ریس بود. او باید پیدایش می‌کرد.
تور از کوچه‌های پشتی شروع به دویدن کرد و می‌چرخید تا از جمعیت دوری کند. او از دروازه شاه دور شد تا به قلعه برسد. او محل اتاق ریس را بلد بود-بخش شرقی نزدیک به دیوار خارجی شهر- و امید داشت که ریس در اتاقش باشد. اگر ریس در اتاقش باشد شاید می‌توانست توجهش را جلب کند وراهی بیابد که وارد قصر شود. تور احساس بدی داشت که اگر اینجا بماند بزودی شناخته خواهد شد. و وقتی که جمعیت او را بشناسند تکه تکه خواهد شد.
تور خیابان‌ها را یکی یکی پشت سر می‌گذاشت. پاهایش روی گل‌های شب خنک تابستانی سر می‌خورد و در نهایت به دیوار سنگی کنگره‌های بیرونی رسید. به دیوار نزدیک شد و در طول آن می‌دوید تا درست زیر چشمان مراقب سربازانی رسید که هر چند قدم نگهبانی می‌دادند.
وقتی تور به پنجره ریس نزدیک شد، سنگی صاف برداشت. خوشبختانه تنها سلاحی که از او نگرفته بودند تیرکمان قدیمی و قابل اعتمادش بود. آن را از کمرش در آورد و سنگ را داخل آن گذاشت. آن را عقب کشید و پرتابش کرد.
با هدف‌گیری بی نقصش توانست تا از طول دیوار به داخل پنجره باز ریس بیاندازد. تور صدای برخورد سنگ را با دیوار داخلی شنید و بعد صبر کرد. نگهبانان که صدا را شنیده بودند هوشیارانه گوش می‌دادند و تور خم شد تا شناسایی نشود.
چند لحظه اتفاقی نیافتاد و تور داشت ناامید می‌شد که ریس در اتاقش نیست. اگر ریس آنجا نباشد باید فرار می‌کرد. راه دیگری برای در امان بودن نداشت. نفسش را حبس کرد و قلبش به شدت می‌تپید. او منتظر ماند و به پنجره ریس نگاه می‌کرد.
بعد از مدت زمانی که به نظر بینهایت می‌رسید، تور می‌خواست برگردد اما فردی را دید که دستانش را روی لبه پنجره گذاشته و سرش را از پنجره بیرون آورده است و سردرگم به اطراف نگاه می‌کند.
تور ایستاد و چند قدم از دیوار دور شد و دست تکان داد.
ریس به پایین نگاه کرد و متوجه او شد. حتی از این فاصله و در نور مشعل مشخص بود که ریس او را تشخیص داده است و خوشحالی در چهره‌اش دیده می‌شد. تور هر چه که نیاز داشت از این حالت صورت ریس متوجه شد: ریس او را لو نمی‌داد.
ریس به او علامت داد تا صبر کند و تور با عجله به سمت دیوار رفت و چمباتمه زد تا نگهبانی که به سمتش چرخیده بود متوجهش نشود.
تور منتظر و آماده بود تا هر لحظه که نیاز شد فرار کند. بالاخره ریس از دری در دیوار خارجی بیرون آمد و به سختی نفس می‌کشید. او به اطراف نگاهی انداخت تا متوجه تور شد.
ریس با عجله به سمت تور رفت و او را به آغوش کشید. تور خیلی خوشحال بود. او صدای جیر جیری شنید و به پایین نگاه کرد. با خوشحالی متوجه شد که کرون در پیراهن ریس قرار دارد. وقتی که ریس خم شد تا کرون را به تور بدهد نزدیک بود که کرون بیرون بپرد.
کرون به داخل بازوهای تور پرید و تور هم او را بغل کرد. کرون ناله و جیرجیرکنان صورت تور را لیسید.
ریس لبخند زد.
«وقتی که بردنت تلاش کرد دنبالت بیاد و من گرفتمش تا در امان باشه.»
تور با تشکر بازوی ریس را گرفت. کرون همچنان او را می‌لیسید و خندید.
تور خندید و کرون را بوسید: «منم دلم برات تنگ شده بود پسر. حالا آروم باش وگرنه نگهبانا می‌شنون.»
کرون انگار که متوجه شده باشد ساکت شد.
ریس شگفت‌زده پرسید: «چطوری فرار کردی؟»
تور شانه بالا انداخت. تور دقیقا نمی‌دانست که چگونه پاسخ دهد. هنوز هم نمی‌توانست براحتی درباره قدرت‌هایش صحبت کند، قدرت‌هایی که آنها را درک نمی‌کرد. او نمی‌خواست که بقیه او را عجیب و غریب بدانند.
او پاسخ داد: «فکر کنم شانس آوردم. یه فرصتی پیش اومد و منم استفاده کردم.»
ریس گفت: «من تعجب می‌کنم که جمعیت تو رو تیکه تیکه نکردن.»
تور گفت: «تاریک بود. فکر نکنم کسی من رو شناخت. البته نه هنوز.»
«می‌دونی که تمام سربازهای پادشاهی دنبال تو هستن؟ می‌دونی که به پدرم خنجر زدن؟»
تور جدی سرش را تکان داد. «حالش خوبه؟»
صورت تور با ناراحتی خم شد.
او عبوس پاسخ داد: «نه. داره می‌میره.»
تور احساس می‌کرد که در هم ریخته است انگار که پدر خودش در حال مرگ است.
تور امیدوارانه پرسید: «می‌دونی که من نقشی نداشتم نه؟» او اهمیتی نمی‌داد که بقیه چه فکری می‌کنند اما نیاز داشت که بهترین دوستش، جوانترین پسر مک‌گیل بیگناهیش را باور داشته باشد.
ریس گفت: «البته وگرنه الان اینجا نبودم.»
تور احساس آرامش می‌کرد و شانه ریس را با تشکر گرفت.
ریس اضافه کرد: «اما بقیه پادشاهی به اندازه من اعتماد نمی‌کنن. امنترین جا برای تو دورترین محل از اینجاست. من سریعترین اسبم رو با توشه کافی به تو می‌دم تا بری. باید پنهان بشی تا همه ماجراها تموم بشه و قاتل واقعی رو پیدا کنن. هیچ کس الان درست فکر نمی‌کنه.»
تور سرش را تکان داد.
او گفت: «نمی‌تونم برم. باعث میشه گناهکار به نظر برسم. نیاز دارم که بقیه بدونن من این کار رو نکردم. نمی‌تونم از مشکلاتم فرار کنم. باید بیگناهیم رو اثبات کنم.»
ریس سرش را تکان داد.
«اگه اینجا بمونی پیدات می‌کنن. دوباره زندانی میشی و بعد اعدام البته اگه اول جمعیت نکشنت.»
تور گفت: «یه راهی هست که باید امتحان کنم.»
ریس دوباره محکم به او خیره شد و نگاهش از نگرانی به تحسین تغییر کرد. در نهایت به آرامی سرش را تکان داد.
«تو مغرور هستی و احمق. خیلی احمق. برای همینه ازت خوشم میاد.»
ریس لبخند زد. تور هم در پاسخ لبخند زد.
تور گفت: «نیاز دارم که پدرت رو ببینم. باید رودررو بهش توضیح بدم که من نبودم و هیچ نقشی نداشتم. اگه تصمیم گرفت که من رو محکوم کنه مشکلی نیست. اما یه فرصت می‌خوام تا بهش توضیح بدم. فقط همین یه چیز رو ازت می‌خوام.»
ریس با جدیت به او نگاه می‌کرد و در حال ارزیابی او بود. در نهایت بعد از مدت زمانی طولانی سرش را تکان داد.
«می‌تونم پیشش ببرمت. یه راه میانبر بلدم که به اتاقش میره. خطرناکه و وقتی داخل شدی دیگه خودت تنها می‌مونی. راه خروجی نیست. اون موقع دیگه نمی‌تونم برات کاری بکنم. ممکنه بمیری. مطمئنی که می‌خوای این کار رو بکنی؟»
تور با جدیتی مرگبار سرش را به نشانه تایید تکان داد.
ریس گفت: «پس خوبه.» و ناگهان خم شد و شنلی روی سر تور انداخت.
تور آن را گرفت و با تعجب به پایین نگاه کرد. او متوجه شد که ریس قبلا برای این کار برنامه‌ریزی کرده است.
وقتی تور به بالا نگاه کرد ریس لبخند زد.
«می‌دونستم که اونقدر احمق هستی که بخوای بمونی. چیزی جز این از بهترین دوستم انتظار نداشتم.»

فصل چهارم
گرت در اتاقش قدم می‌زد و وقایع شب را مرور می‌کرد و احساس نگرانی شدیدی داشت. او به سختی می‌توانست اتفاقات جشن را باور کند، که چطور همه چیز به هم ریخت. او به سختی می‌توانست درک کند که آن پسرک احمق، آن فرد خارجی از نقشه مسموم کردنش به گونه‌ای آگاه شده و حتی بدتر جلوی آن را گرفته است. گرت به لحظه‌ای فکر کرد که تور پرید و جام را به زمین انداخت. وقتی که او صدای برخورد جام را با زمین شنید و شراب روی زمین پخش شد تمام رویاها و امیدهایش با آن به بیرون ریخت.
در آن لحظه کاملا نامید شد. هر چیزی که برای آن زندگی کرده بود نابود شد. و وقتی سگ شراب را لیسید و مرد. می‌دانست که کارش به پایان رسیده است. تمام زندگیش را پیش چشمانش دید، نقشه او را کشف می‌کردند و برای ابد به خاطر تلاش برای قتل پدرش در سیاهچال می‌ماند. یا حتی بدتر از آن اعدام می‌شد. احمقانه بود. هرگز نباید نقشه را اجرا می‌کرد، هرگز نباید ساحره را ملاقات می‌کرد.
حداقل گرت سریع بود تا از فرصت استفاده کند و تمام اتهامات را متوجه تور سازد. حالا که به مسائل فکر می‌کرد از سرعت عملش مغرور بود. لحظه‌ای به او الهام شد و با تمام تعجب نقشه‌اش گرفت. آنها تور را بردند و بعد از آن جشن دوباره از سر گرفته شد. البته هیچ چیز مانند قبل نبود اما حداقل همه به پسرک مظنون بودند.
گرت تنها دعا می‌کرد که همه چیز به همین شکل باقی بماند. دهه‌ها از آخرین تلاش قتل یک مک‌گیل می‌گذشت و گرت می‌ترسید در این باره عمیق‌تر تحقیق شود. حالا که فکر می‌کرد نقشه او برای مسموم کردن پادشاه احمقانه بود. پدرش شکست‌ناپذیر بود. باید این را می‌دانست. از حد خود تجاوز کرده بود. و حالا فکر می‌کرد که به طور اجتناب ناپذیری به او مظنون خواهند شد. او باید هر کاری که می‌توانست بکند تا گناه تور ثابت شود و پیش از آن که دیر شود اعدامش کنند.
حداقل گرت به گونه‌ای خودش را ثابت کرده بود. بعد از آن تلاش شکست خورده دیگر نقشه قتل را کنار گذاشته بود. حالا گرت احساس آرامش می‌کرد. بعد از شکست نقشه متوجه شد که بخشی از او در اعماق وجودش خواستار قتل پدرش نیست. بخشی از او نمی‌خواهد که خون پادشاه روی دستانش باشد. او شاه نمی‌شد. او هرگز شاه نمی‌شد. اما بعد از اتفاقات امشب دیگر اشکالی نداشت. حداقل آزاد بود. او هرگز نمی‌توانست اضطراب چنین کاری را تحمل کند و تمام این رازها و سرپوش‌ها را نگه دارد. اضطرابی دائمی که هر لحظه ممکن است گیر بیافتد. برای او زیادی بود.
همانطور که قدم می‌زد نیمه شب فرا رسید. در نهایت آرام شد. درست وقتی که احساس می‌کرد دیگر برای استراحت شب آماده است صدایی ناگهانی شنید و برگشت. درش را محکم باز کردند. فرس با چشمانی گشاد، وحشت‌زده به داخل اتاق دوید انگار که دنبال شده است.
فرس فریاد زد: «مرد! اون مرد! من کشتمش. اون مرد!»
فرس هیجان‌زده بود و فریاد می‌کشید و گرت نمی‌دانست که در مورد چه چیزی صحبت می‌کند. آیا مست کرده بود؟
فرس در طول اتاق دوید و فریاد می‌زد و گریه می‌کرد. دستانش را بالا گرفته بود و حالا گرت متوجه شد که کف دستانش خونی است. پیراهن زردش سرخ شده بود.
قلب گرت ناگهان متوقف شد. فرس مدتی قبل کسی را کشته است. اما چه کسی؟
گرت پرسید: «کی مرده؟ در مورد کی داری صحبت می‌کنی؟»
اما فرس هیجان زده بود و نمی‌توانست تمرکز کند. گرت به سمت او دوید و شانه‌هایش را چسبید و تکان داد.
«جواب من رو بده!»
فرس چشمانش را باز کرد و با چشمان یک اسب وحشی خیره شد.
«پدرت! پادشاه، اون مرد! به دست من!»
با کلمات فرس گرت احساس کرد که انگار خنجری در قلب خودش فرو رفته است.
او با چشمانی گشاد و کاملا بی‌حرکت خیره شد. احساس می‌کرد تمام بدنش بی‌حس شده است. او فرس را رها کرد و قدمی به عقب برداشت و تلاش می‌کرد تا نفس خود را بازیابد. از تمام خون‌های روی لباس فرس می‌توانست مطمئن باشد که فرس راست می‌گوید. درک نمی‌کرد. فرس؟ پسر اصطبل؟ ضعیف النفس‌ترین دوستش؟ پدرش را کشت؟»
گرت فریاد زد: «اما ... چطور ممکنه؟ کی؟»
فرس گفت: «تو اتاقش. همین حالا. با خنجر زدمش.»
واقعیت خبر را به تدریج درک می‌کرد و گرت هوشیاریش را بدست آورد. او متوجه شد که درش باز است و به سمت آن دوید و در را بست. البته اول مطمئن شد که هیچ نگهبانی در دید نیست. خوشبختانه راهرو خالی بود. او میله آهنی پشت در را گذاشت.
او به سرعت برگشت. فرس هنوز هیجان‌زده بود و نیاز داشت که آرامش کند. او نیاز به پاسخ داشت.
شانه‌های او را گرفت و چرخاند و با پشت دست چنان ضربه‌ای زد که متوقف شد. در نهایت فرس بر روی او تمرکز کرد.
گرت به سردی دستور داد: «همه چیز رو به من بگو. بگو دقیقا چه اتفاقی افتاد. برای چی این کار رو کردی؟»
فرس سردرگم پرسید: «منظورت چیه چرا؟ تو می‌خواستی بکشیش. سم تو اثر نذاشت. من فکر کردم کمکت کنم. من فکر کردم می‌خوای این کار رو بکنی.»
گرت سرش را تکان داد. او پیراهن فرس را گرفت و تکان داد. دوباره و دوباره.
گرت فریاد زد: «چرا این کار رو کردی!؟»
گرت احساس می‌کرد تمام دنیایش در حال فرو ریختن است. او از احساس ناراحتی به خاطر پدرش شگفت‌زده بود. نمی‌توانست درک کند. فقط چند ساعت قبل دلش می‌خواست او را مسموم کند تا سر میز بمیرد. اما حالا مرگ او مانند مرگ بهترین دوستش بود. از ناراحتی سرریز شده بود. بخشی از او نمی‌خواست که پدرش بمیرد نه به این شکل. نه به دست فرس. و نه با چاقو.
فرس ناله کرد: «نمی‌فهمم. چند ساعت قبل خودت خواستی بکشیش. نقشه جام. من فکر کردم خوشحال میشی!»
با تعجب گرت دست دراز کرد و به فرس سیلی زد.
گرت با خشم گفت: «من نگفتم که این کار رو بکنی! من هرگز نگفتم که تو این کار رو بکنی. چرا کشتیش؟ به خودت نگاه کن. سر تا پا خونی هستی. حالا کار هر دوی ما تموم شد. فقط یه مدت طول می‌کشه تا نگهبانا ما رو گیر بندازن.»
فرس التماس کنان گفت: «کسی ندید. من بین دو شیفت نگهبانی رفتم. کسی من رو ندید.»
«و اسلحه کجاست؟»
فرس با غرور گفت: «اونجا ولش نکردم. من احمق نیستم. از دستش خلاص شدم.»
گرت پرسید: «از کدوم چاقو استفاده کردی؟» ذهنش با تحلیل‌ها پر شده بود. از غم و اندوه به حالت نگرانی وارد شده بود. ذهنش با تمام جزئیات رد و نشانه‌های به جا گذاشته شده توسط این احمق پر شده بود. هر جزئیات ساده‌ای که می‌توانست به او اشاره کند.
فرس مغرورانه گفت: «از یکی استفاده کردم که قابل ردگیری نیست. یه چاقوی کند ناشناس بود. تو اصطبل پیداش کردم. چهار تای دیگه مثل اون بود. نمیشه ردش رو گرفت.»
گرت احساس کرد که قلبش ایستاده است.
«یه چاقوی کوتاه با دسته قرمز و تیغه خمیده بود؟ که کنار اسب من روی دیوار آویزون شده بود؟»
فرس با نگاهی مشکوک سرش را تکان داد.
گرت اخم کرد.
«احمق. معلومه که می‌تونن ردش رو بگیرن!»
فرس که به نظر می‌رسید وحشت کرده است و صدایش می‌لرزید اعتراض کرد: «اما هیچ علامتی روش نبود.»
گرت فریاد زد: «هیچ علامتی روی تیغه نیست اما روی دسته هست!»
گرت قدمی به جلو برداشت و سرخ شده بود. او گفت: «زیرش! تو با دقت نگاه نکردی احمق. علامت اسب من زیرش حک شده. کسی که خانواده سلطنتی رو بشناسه براحتی می‌تونه ردش رو به من بگیره.»
او به فرس خیره شد. فرس دست‌پاچه بود. او می‌خواست که فرس را بکشد.
گرت ادامه داد: «باهاش چیکار کردی؟ بهم بگو که داریش. بهم بگو که برش گردوندی. لطفا.»
فرس آب دهانش را قورت داد.
«با دقت از دستش خلاص شدم. کسی پیداش نمی‌کنه.»
صورت گرت در هم رفت.
«کجا دقیقا؟»
«تو ناودان سنگی تو اتاقک انداختم. هر ساعت اتاقک رو توی رودخونه خالی می‌کنن. نگران نباشین سرور من. حالا ته رودخونه است.»
ناگهان زنگ‌های قصر به صدا در آمد و گرت برگشت و به سمت پنجره باز دوید. در قلبش احساس وحشت می‌کرد. او به بیرون نگاه کرد و تمام آشوب و بلوای آن پایین را دید. مردم اطراف قصر جمع شده بودند. زنگ‌ها فقط یک معنا داشتند: فرس دروغ نگفته بود. او پدرش را کشت. به سختی می‌توانست باور کند.
گرت احساس کرد بدنش به سردی یخ شده است. او نمی‌توانست باور کند که چنین شرارت بزرگی را براه انداخته است. و از میان تمام آدم‌های ممکن فرس آن را اجرا کرد.
ناگهان با مشت روی درش کوبیدند و وقتی باز شد چندین نگهبان سلطنتی به داخل دویدند. برای لحظه‌ای گرت فکر می‌کرد که برای دستگیر کردنش آمده‌اند.
اما در کمال تعجب آنها منتظر ایستادند.
«سرور من پدر شما خنجر خورده. ممکنه یه قاتل باشه. مطمئن باشین که تو اتاقتون در امان هستین. به سختی مجروح شده.»
از آخرین کلمات موهای پشت گردن گرت سیخ ایستاد.
با کلماتی که به سختی از گلویش خارج می‌شدند گرت گفت: «مجروح شده؟ پس هنوز زنده است؟»
«بله سرور من. و خدا همراش باشه زنده خواهد موند و به ما خواهد گفت که چه کسی این عمل شریرانه رو انجام داده.»
با تعظیمی کوتاه نگهبانان سریع از اتاق بیرون رفتند و در را بستند.
خشم سر تا پای گرت را فرا گرفت. او شانه‌های فرس را چسبید و در اتاق پیش راند تا به دیوار سنگی تکیه داد.
فرس وحشت‌زده و با چشمانی گشاد بدون هیچ کلامی خیره شده بود.
گرت فریاد زد: «تو چی کار کردی؟ حالا کار هر دوی ما تموم میشه!»
فرس با لکنت گفت: « اما... اما... من مطمئن بودم که مرده!»
فکری به ذهن گرت رسید.
او گفت: «خنجر. باید قبل از این که دیر بشه بدست بیاریمش.»
فرس گفت: «اما دور انداختمش سرور من. تو رودخونه است!»
«تو اتاقک انداختیش. پس ممکنه هنوز به رودخونه نرسیده باشه.»
فرس گفت: «اما احتمالا رسیده!»
گرت دیگر نمی‌توانست این احمق را تحمل کند. از او گذشت و به بیرون رفت. فرس هم به دنبالش آمد.
فرس گفت: «من باهات میام. من بهت نشون میدم که کجا انداختمش.»
گرت در راهرو ایستاد و برگشت و به فرس خیره شد. او پوشیده از خون بود و گرت نمی‌دانست چرا نگهبانان متوجهش نشده‌اند. شانس آورده بودند. بیشتر از همیشه مایه دردسر بود.»
گرت غرولندکنان گفت: «فقط یه بار این رو میگم. بلافاصله برگرد اتاق من و لباسات رو عوض کن و بسوزون. از هر نشانه خون خلاص شو. بعد از این قصر برو. امشب از من دور باش. می‌فهمی؟»
گرت او را پس زد و بعد برگشت و دوید. او در راهرو می‌دوید و از راه‌پله‌های سنگی مارپیچ طبقه به طبقه پایین رفت تا به محل خدمتکاران رسید.
در نهایت وارد زیرزمین شد و چندین خدمتکار به سمت او برگشتند. آنها مشغول شستن دیگ‌های بزرگی بودند و آنها را می‌جوشاندند. آتش‌های بزرگی در کوره‌های سنگی می‌سوخت و خدمکاران پیش‌بند‌های کثیفی بسته بودند. آنها پوشیده از عرق بودند.
در بخش دیگر اتاق گرت اتاقگ بزرگ را دید که کثیفی از ناودان هر لحظه به داخل آن می‌ریخت.
گرت به سمت نزدیکترین خدمتکار دوید و ناامیدانه بازوی او را چسبید.
گرت پرسید: «کی دیگ رو خالی کردین؟»
«چند دقیقه قبل داخل رودخونه ریخته شده سرور من.»
گرت برگشت و از اتاق خارج شد و در راهروهای قصر و پله‌های مارپیچ دوید و به هوای سرد شب وارد شد.
او در چمنزار بدون لحظه‌ای توقف به سمت رودخانه دوید.
وقتش نزدیک شد محلی برای مخفی شدن پشت درختی بزرگ کنار ساحل یافت. او دو خدمتکار را دید که دیگ بزرگ آهنی را برداشته‌اند و به داخل جریان تند رودخانه خم می‌کنند.
او تا خالی شدنش تماشا کرد. تمام محتویاتش خالی شد و آنها همراه با دیگ برگشتند و به سمت قصر رفتند.
در نهایت گرت احساس رضایت می‌کرد. کسی خنجری ندیده بود. هر جایی که بود حالا در جریان رودخانه قرار داشت و کسی آن را پیدا نمی‌کرد. اگر پدرش امشب می‌مرد دیگر هیچ نشانه‌ای از قتل باقی نمی‌ماند.
یا این که ممکن است چیزی باقی مانده باشد؟

فصل بعدی